Eind oktober is de klok weer verzet naar de wintertijd. Een moment om te beseffen dat we in de donkere maanden zijn aangeland. Over een paar weken praten we al over de donkere dagen voor Kerst. Voor velen van ons zijn dat ook dagen om binnen een familie met elkaar na te denken over het leven, wat heeft ons afgelopen jaar gebracht en wat zijn onze verwachtingen?
En voor ons allemaal geldt dat het leven ooit eindig is. Zeker als onze gezondheid in het geding is of de gevordere leeftijd ons tot nadenken zet. Belangrijk om met elkaar te delen en te bespreken wat een levenseinde voor iemand persoonlijk betekent en hoe daar straks mee om te gaan. Voor de een is het een taboe om het er over te hebben, voor de ander is het een vorm van zingeving om stil te staan bij de dood.
Het stilstaan bij de dood kan ook vorm krijgen door samen stil te staan bij mensen die niet meer onder ons zijn. Door samen het gemis te dragen. Diverse religies en volkeren hebben speciale dagen om overledenen te herdenken, zoals Allerzielen bij de katholieken of Día de los Muertos bij de Mexicanen. Op de natuurbegraafplaat is de natuur onze gids en is iedereen welkom. Wij staan stil bij de wisseling van de seizoenen en kiezen de zonnewendes als rituele momenten.
De winterwende is voor ons een vreugdevol moment, omdat de dagen dan weer gaan lengen. Licht is van levensbelang voor het ritme in de natuur. Het brengt ons hoop en energie. Licht brengt leven. Op de natuurbegraafplaats kijken we uit naar dit moment. We vieren dit op zondag 20 december met onze jaarlijkse midwinterwandeling. We maken dan een reis door de tijd. Wandelend gaan we over de mooie paden op weg. We herinneren ons de namen van degenen die niet meer met ons meelopen. Daarna staan of zitten we stil bij het nu en vooral het hier, het bos met zijn stilte en ook de typische bosgeluiden, en gaan we verder naar de tijd die voor ons ligt. Een tijd vol plannen en voornemens. Ons team kijkt ernaar uit u te mogen begroeten.