Veel mensen vieren hun verjaardag thuis met familie en vrienden. Glaasje wijn, bier of fris, schaal chips, blokjes kaas en een leuke playlist op Spotify en klaar ben je. Zijn er kinderen, dan horen er slingers bij.
Heb je geen zin in gedoe, en voldoende budget? Dan huur je een zaaltje af. Hou je het liever klein? Dan ga je met je lief naar de film of een restaurant of – wie weet – een paar dagen weg. Een andere mogelijkheid: geen feest geven, maar wel je collega’s trakteren op taart. Maar op je verjaardag een graf uitzoeken? Dat had ik nog niet meegemaakt.
Toch gebeurde het. Een man van midden zeventig sloot met zijn echtgenote, hun kinderen en kleinkinderen aan bij onze maandelijkse rondleiding (iedere eerste zondag van de maand). Het was een zorgvuldig gepland uitje. Het gezelschap kwam uit Zeeland en de man zelf was in zijn werkzame leven boswachter geweest. Hij hield zielsveel van de natuur en had samen met zijn vrouw besloten dat ze begraven wilden worden op een natuurbegraafplaats. Er was geen haast bij, voor zover ik kon inschatten. De man leek me gezond en fit, net als zijn vrouw.
Het stel ging bij hun keuze bepaald niet over één nacht ijs. Ze hadden al meerdere natuurbegraafplaatsen bezocht, ook dichter bij Zeeland. ‘De Utrecht’ lag voor hen wat verder weg. Om toch in alle rust bij ons te kunnen rondkijken, hadden ze er een verjaardagsuitje van gemaakt. Ze verbleven met z’n allen, zo’n vijftien personen in totaal, in een vakantiepark niet ver weg van de natuurbegraafplaats. Uitgerekend op de dag van zijn 75ste verjaardag kwamen ze horen hoe we op De Utrecht investeren in natuurbeheer en eeuwigdurende grafrust en hoe we de kringloop van het leven sluiten.
Die boswachter was vastbesloten zijn liefde voor de natuur en de kringloop van het leven door te geven aan zijn kinderen en kleinkinderen. Een graf uitzoeken op een natuurbegraafplaats was voor hem en zijn familie niet eng. Integendeel, ze maakten er een ontspannen uitstapje van. De dood hoort immers bij het leven – het een is er niet zonder het ander – dus waarom zou je er bang voor zijn? Ooit zou de natuurbegraafplaats van opa en oma vertrouwd terrein worden, dus waarom zou je er niet nu alvast eens gaan kijken?
Van alle natuurbegraafplaatsen die ze hadden bezocht, sprak De Utrecht hun het meeste aan, vertelde de man na afloop van de rondleiding. De reden: onze grote natuurambitie. Tot de aankoop van een graf is het nog niet gekomen. Ze twijfelen nog, vanwege de afstand van Zeeland – waar ze allemaal wonen – naar Esbeek. Ik snap dat mensen zulke overwegingen maken, al denk ik dat je bij de keuze van een begraafplaats het beste kunt vertrouwen op je gevoel. Kies de plek die je raakt in je hart.