Ieder mens heeft zijn eigen karakter. De een is koppig en volhardend, de ander buigzaam en meegaand. Voor boomsoorten geldt – naar verluidt – hetzelfde.
Al eeuwenlang dichten mensen aan boomsoorten specifieke eigenschappen toe. Zo associëren we de onbuigzame en oersterke eik met kracht, standvastigheid en mannelijkheid. De treurwilg met zijn lange, hangende takken, verbinden we in gedachten met verdriet en rouw. Hij zou misschien niet misstaan op een (natuur)begraafplaats, al stelt hij wel wat eisen aan zijn groeiplaats. Zo houdt de treurwilg van water, terwijl onze zomers steeds warmer en droger worden.
Dan is de linde een betere keuze. Hij stelt amper eisen aan de grond, de wind, de hoeveelheid water of de hoeveelheid licht. De linde vindt het wel best. Logisch dat deze robuuste en gemakkelijke generalist zich al eeuwen mag verheugen in een grote populariteit als dorps- of straatboom. De linde vraagt weinig en geeft veel.
Ach, die lieve linde. Zullen we er maar naar verwijzen met ‘haar’ en niet met ‘hem’? De linde staat immers voor vrouwelijkheid en zachtheid. Waarom? Misschien vanwege haar zachte, hartvormige bladeren. Of zou het zijn vanwege haar bloesem, die ruikt als een zoet parfum dat ons laat mijmeren over een geliefde herinnering en die componisten zoals Schubert (Der Lindenbaum) en Mahler (Ich atmet’ einen linden Duft) inspireerde tot prachtige liederen? Angelo Branduardi beschreef in Sotto il tiglio (Onder de linde) romantische ontmoeting van een verliefd koppel, zoenend onder een linde. Wat Tony Orlando deed besluiten om zijn beroemde popsong (Tie a yellow ribbon around the ole oak tree) aan de eik op te hangen, blijft in nevelen gehuld. Dat had natuurlijk ‘lime tree’ (linde) moeten zijn!
De linde staat symbool voor liefde, harmonie en verbondenheid. Niet voor niets stond op veel dorpspleinen vroeger een lindeboom als ontmoetingsplek. Onder die boom werd gefeest, werd recht gesproken en werden huwelijken voltrokken. De lindeboom biedt bescherming, geborgenheid en rust; lindebloesemthee staat al eeuwen bekend als rustgevend middel.
Lindes wortelen diep en hebben het vermogen om met hun wortels kalk (calcium) uit de bodem te halen. Dat calcium belandt via hun blad op de bodem en is een tegengif tegen verzuring. Met hun blad, dat snel vergaat, voeden lindes de bodem en verrijken de biodiversiteit. Logisch dat we ze ook graag planten op onze natuurbegraafplaats. Zo hebben we een grote lindeboom waar omheen baby’s worden begraven. Ook hebben we een ‘lindekamer’: een open plek in het bos, omzoomd met lindes. Een plek met een magische sfeer.
Tot slot: lindes bloeien hartje zomer. Ze hebben een heerlijke geur: zoet en aromatisch. Als je dat ‘parfum’ eenmaal herkent, vergeet je het niet meer. Misschien laat de lindengeur je mijmeren over een liefde van weleer, een bijzondere vakantie of een onvergetelijke zomer. Ervaar het tot begin juli op Natuurbegraafplaats De Utrecht.